Vladaboem

Een paar korte films op een rij

2009-03-12T22:09:00.000+01:00

Dans

2009-03-12T21:52:00.003+01:00

klik voor de film

1 minuut

2009-03-12T21:18:00.001+01:00

klik voor het filmpje

Lentefilm

2009-03-12T15:52:00.002+01:00

klik voor de film

Luchtballon

2009-03-12T00:22:00.001+01:00

klik voor de film

Frank

2008-11-19T23:44:00.003+01:00

Frank Boeijen zit aan het water en doet zijn best om het verleden los te laten. Frank staat op het perron om op haar te wachten wil haar geven wat zij gegeven heeft. Zijn hoofd zijn huid zijn hart, voor haar alleen. Frank bezingt de liefde van door je vingers glippen, twijfelen, geloven hart ziel en jij bent zo mooi. Frank zingt Suzanne en ik huil. Hoe gaat het met jou en de wereld Frank? Hoe het met mij gaat? De wereld draait zich om in haar modderbad en ik vraag me waar ze vandaan komt.

2008-09-07T23:50:00.000+02:00

Ik geloof dat iedereen er mag zijn. Ook de buschauffeur die doorrijd terwijl ik graag mee wil met de bus en ook de meneer van de gemeente die mijn fiets weghaalde. Dat we op deze aardkloot zijn met een doel, met zin. De een om met de bus mensen te vervoeren, de ander om bij de gemeente te werken en ik om.....

In de oertijd was er een grote knal, een soort van boemklatsch en er ontstond een beestje met een staartje wat het land op kroop. Een soort kikkervis met pootjes, denk ik ooit eens ergens gelezen te hebben. En na miljarden, miljoenen jaren ontwikkeling ontstond er een koppoter, zo’n mensje wat je kleine nichtje tekent. Later werden dat twee armen benen een romp en een hoofd. Niks patsboem, dat duurde heel erg lang. En dat brein van die koppoter groeide uit. Het groeide niet alleen maar kreeg ook steeds grotere hersens, ging recht op lopen en ontwikkelde zich tot een mensaap met de gave om te kunnen reflecteren op dat wat er om hem heen groeide en bloeide. Er iets van te vinden en zich uiteindelijk af te vragen waarom die ene dovenetel op die plek groeide en niet ergens anders. Eigenlijk het enige wezen wat de wereld kan aanschouwen en zich er daardoor niet meer onlosmakelijk mee verbonden voelt, maar er op staat en er naar kijkt. Maar wanneer is die geest er in gekropen? Van wie kwam dit idee en waarom moest dit gebeuren? Ik denk dat het komt omdat er anders nooit iemand was geweest die had kunnen zien dat er überhaupt een aarde is. En wat zonde zou dat geweest zijn. Een bungelend bolletje in het heelal, een prachtig bolletje, maar niemand die het zag of er iets over zou zeggen.

De mens stond er bij en hij keek er naar. Maar bleef niet alleen kijken. Hij zaaide bloemenzaad, maakte brood, schoot af en toe een beest neer en maakte baby’s. En toen kwamen er meer mensen en ontstonden er gemeenschappen waarbinnen iedereen een rol vervulde.

In de middeleeuwen toen landen bestuurd werden volgens het feodale stelsel was de bevolking verdeeld in boeren, geestelijken en edelen. En als iemand dan vroeg waarom dat zo was, dan was dat zo omdat God dat eenvoudig zo had gewild. En alle drie die groepen waren van elkaar afhankelijk want ze hadden elkaar nodig. De armen waren de voeten, de rijken het hoofd. Iedereen had waarde voor de samenleving, ook de armen. En omdat God deze driedeling had gemaakt vroeg je je als boer niet de hele godganse dag af waarom je op het land stond met je ploeg en je niet iets anders was dan je was. Uiteindelijk zou het stom zijn om daar over na te denken omdat het aarde leven tijdelijk was en het hemelse rijk de eeuwigheid zou schenken.

Ik ben opgevoed op een christelijke basisschool en God heeft mij gemaakt zeiden ze vroeger. God, geen man met een baard, misschien een vrouw, of eigenlijk geen mens maar oerliefde uit die oerknal waar we allemaal onderdeel van zijn. Mijn leraar Nederlands op mijn openbare middelbare school, dhr Peter Schoon, vertelde ons in de les dat het leven geen zin heeft. Niet echt fijn om te horen als je midden in je puberteit zit. Dus daar liep ik, tobbend over de woorden van over de gang van het Minkema college in Woerden, een veel te zware rugzak over de gang van lokaal 009 naar 110.

Wie dacht mijn leraar Nederlands wel niet dat hij was om dat zomaar even te beslissen voor de hele klas. Wat sta je daar dan nog te doen, lul dacht ik. Als het toch geen zin heeft waarom sta je dat dan aan ons te verkondigen. Nu realiseer ik me dat mijn leraar Nederlands zijn leven had zin omdat hij leraar Nederlands was en er als 1 van de weinigen in mijn leven voor zorgde dat ik zelf ging nadenken over de zin van het leven.

Sinds vorige week ben ik geen student meer. En dat ging ook van boemklatsch. God heeft dat zo gewild denk ik.

En nu mag ik kunst maken voor de mensen, mezelf verder ontplooien en dat is nodig, want ik lig behoorlijk in de kreukels kan ik je vertellen en dat komt niet alleen doordat mijn hoofd voor mijn ogen uit de pasfoto van mijn OV werd gestanst. Ik mag mezelf verder gaan verwezenlijken en wordt daarmee ook ineens heel erg bang dat het wel eens drastisch kan mislukken. Statusangst heet dat volgens Alain de Boton. Maar ik wil geen angst want ik begin pas net met leven.

En wat ben je nu,vroeg mijn tante nu je bent afgestudeerd? Ik ben het, schreeuwt het van binnen, ik, Eline, een vrouw met een gat in haar OV. En doordat ik geen pasklaar antwoord heb, iets waar ik wel op heb geoefend maar het simpelweg mijn strot niet uitkrijg besta ik even niet.

Ik moet op zoek naar een pasklaar antwoord. Zal ik me ingraven inboeken en zo het nut van kunst onderzoeken, boeken lezen en me als een molletje terug trekken in mijn kamer. Ik moet me bezinnen voordat ik verder ga, om eens echt na te kunnen denken over de dingen die me bezig houden. Na denken over wat mijn juf op de basisschool vertelde, wat mijn ouders me hebben meegegeven toen ik klein was, het geloof in dat er iemand is die voor ons zorgt. Of dat nou echt zo is

Ik kan ook gewoon iets verzinnen zoals dit bijvoorbeeld: harde piemel dikke plasser, poep met jus.

Of nu gewoon even niks. Even rustig, kalm en stil. God heeft dat zo gewild denk ik.

Pluk

2008-06-08T13:06:00.000+02:00

Er ligt een dode muis te rotten in mijn tuin. Onder de struik die ‘s zomers altijd vol zit met luizen maar nu nog fier overeind staat vol groene blaadjes. De muis die eerst in mijn huis zat denk ik. Twee weken geleden dribbelde hij nog uit mijn prullenbak, over de houten vloer naar buiten. Stiekem hoopt eik dat hij teug zou komen, voor de gezelligheid. Zou hij gestikt zijn in de rotte peer of een hapje hebben genomen van een watje met nagellak remover. Ik vraag me af hoe hij is gestorven. Ik zal een muizengraf voor hem graven in mijn tuin.
Dan koop ik morgen een konijn. Een konijn wat moet lijken op Pluk. Pluk was het coolste konijn wat ik ooit hem gekend. Pluk was zwart met wit, ongelooflijk nieuwsgierig, nooit saai en heel erg zacht. Wij waren blij met Pluk en Pluk was blij met ons. Echt waar, aan dit konijn kon je zien of hij genoot of niet. Eergisteren op een verjaardag met een konijn in de tuin moest ik ineens denken aan Pluk. Pluk kreeg last van zijn darmen en werd met een spuitje naar de konijnen hemel gebracht. Die dag dat ik het hoorde huilde ik , met mijn rug tegen de verwarming en mijn knieën opgetrokken in mijn studentenkamertje in Amsterdam. Een ander soort tranen, huisdier tranen. Mijn ouders en broertjes hadden pluk bij dierenarts gelaten. Ik heb hem nooit meer gezien. Het groene konijnenhok stond nog een tijdje in de poort bij de tuin van mijn ouders om te wennen aan een poort zonder konijnengetrappel. Ik ben eigenlijk altijd een beetje boos gebleven en Pluk denk ik ook.

Als iets dood gaat laat het je in de steek. Pluk was iemand waarvan ik op aan kon. Als ik thuis kwam na een muffe middelbare schooldag was hij er, altijd. Ik kon met mijn hoofd op hem leunen en hij snuffelde door.
De muis had de tijd niet eens om aan mijn rijst te knagen en Pluk stierf van de ene op de andere dag door een pluk slecht hooi. Over en uit, en we waren pas begonnen.

Van dat wat voorbij is moet je afscheid kunnen nemen. Soms doe ik dat al van te voren, zo kan ik dat tenminste niet overslaan. Maar diep van binnen verlang ik naar iets zachts wat blijft en niet ineens doodgaat of verdwijnt.

Mijn muis zit in de grond en ik sta in de warm zondagochtend zon met natte ogen. Dag lieve Pluk

2008-05-27T23:21:00.000+02:00

We are stars now

2008-05-19T09:34:00.001+02:00

Zin?

2008-05-09T13:04:00.000+02:00

Zin heeft het niet overleefd. Hoe toevallig dat je een film zo noemt terwijl je hem niet wil maken. Een film over de geluksbeleving van iemand met een verstandelijke beperking. Om geluk te voelen moet je herinneren, weten wat er was en wat er zou kunnen komen. Daan en Maarten en alle andere gehandicapten hadden geen idee. Dus daar zat ik met mijn geluk onder mijn arm. ik werd er ongelukkig van.

Geluk schuilt volgens mij toch in hoe je met de dingen die op je pad komen om gaat. Voor alles is een tijd. Vandaar ook de tekst hieronder. Ik wordt er rustig van.

2008-05-08T21:17:00.000+02:00

Voor alles wat gebeurt is er een uur,
een tijd voor alles wat er is onder de hemel.
Er is een tijd om te baren
en een tijd om te sterven,
een tijd om te planten
en een tijd om te rooien.
Er is een tijd om te doden
en een tijd om te helen,
een tijd om af te breken
en een tijd om op te bouwen.
Er is een tijd om te huilen
en een tijd om te lachen,
een tijd om te rouwen
en een tijd om te dansen.
Er is een tijd om te ontvlammen
en een tijd om te verkillen,
een tijd om te omhelzen
en een tijd om af te weren.
Er is een tijd om te zoeken
en een tijd om te verliezen,
een tijd om te bewaren
en een tijd om weg te gooien.
Er is een tijd om te scheuren
en een tijd om te herstellen,
een tijd om te zwijgen
en een tijd om te spreken.
Er is een tijd om lief te hebben
en een tijd om te haten.
Er is een tijd voor oorlog
en er is een tijd voor vrede.

2008-04-26T17:50:00.001+02:00

2008-04-26T17:47:00.001+02:00

2008-04-26T17:36:00.000+02:00

2008-04-23T09:21:00.000+02:00

Liefde, zon. Zonnestralen, eindelijk die zonnestralen.
Eindelijk de liefde, warmte. Lief, de zon mijn lief

De muis

2008-04-22T22:28:00.000+02:00

In een ijzeren prullenbak in de achtertuin, daar zat hij in, de huismuis. Hij was zojuist een tuinmuis geworden. Niemand had hem iets gevraagd en nu zat hij daar, in een oranje plastic zak, tussen de grapefruitschillen, restjes stokbrood en peuken. In het pikkedonker, gedrogeerd door het muizengif en bedwelmd door de geur van het afval. Hij zat er al een tijdje, voor hem een eeuwigheid in muizentijd. De kat van de buren wist wie er in zat zonder dat hij iets had gezien. Ik joeg hem weg en tilde voorzichtig de deksel op, zoals je een deksel op tilt wanneer je weet dat er een muis in zit. Ik kreeg het gevoel wat ik alleen krijg als er een muis in de buurt is. De oranje plastic zak bewoog niet. Ik ontspande, hij was ontsnapt. Hulde aan de tovermuis die zijn lijfje zo plat had gemaakt als een papiertje uit de printer. Wat een slimmerik. Het was stil in de zak. De kat was vertrokken en ik deed langzaam de deksel dicht.
Kraak, twee kleine kraaloogjes. Kijk daar is tie! Hij zit er nog in. Domme muis. De kat hoorde het en kwam terug. Ik liep naar binnen en keek vol verwachting vanachter mijn bord avondeten naar de dichte prullenbak met daarnaast de kat van de buren. De muis wachtte af. Er gebeurde niks. Dus de deksel moest open.
Mijn bord, de tafel, Remco. Een man is niet bang voor muizen. Ik trek mijn handen er vanaf. De deksel was open en ik had niks gedaan. Door het gespannen lijf van de kat strekte mijn armen uit naar mijn knieën. Ik zat verstijfd en probeerde mijn snorharen niet te laten trillen. Door het raam zag ik mijn tovermuis op de rand van de prullenbak kruipen. Een stonede garnaal met een staart. De kat was vlakbij en de muis zat doodstil. Nog dichter bij. Hij ziet de muis niet, hij ziet de muis niet!!Het leek een foto. Ik vergat adem te halen en voelde me schuldig en opgewonden tegelijk. Vroeger verbond ik half dode vogels en had ik een wormen ziekenhuis. Vroeger vermoorde mijn vader de huismuizen met een klap van een Pinkeltje boek, verzoop ze in een emmer met water of plette ze ouderwets met een muizenval. Als ik 's ochtends wakker werd voelde het alsof ik mijn schoen had gezet. Er was 's nachts iets gebeurd wat ik niet had gezien. De muis was al opgeruimd voordat ik in mijn pyjama de trap af kwam. Muizen vangen was voor grote mensen. Beteuterd kroop ik achter een beschuitje.

De zwart wit gevlekte kat leek blind maar voelde het kleine warme lijfje trillen onder zijn snorharen. De muis zwaaide nog even naar me en aan zijn lippen kon ik lezen dat hij me de groeten deed. Ik keek weg naar mijn bord Tikki massala. Vroeger was alles beter. Nu ben ik een groot mens. In een flits haakten de poten met scherpe nageltjes in het muizenlijfje en hapten de kaken van de kat dwars door zijn vel. Het geluid van de prullenbak deed mee. De klimop langs de muur ritselde door de sprint van de kat. Een tuin zonder dieren. Het verhaal was uit. Eet smakelijk.

Lentefilm

2008-04-14T20:15:00.000+02:00

Op een dinsdag middag als groot kind de lente filmen in de achtertuin van mijn ouders. Als klein kind had ik al een fascinatie voor alles wat krioelde. Ik kuste de mieren en aaide de hommels. Plat op mijn buikje terwijl mijn haren de grond raakte.

Bonus

2008-03-27T11:53:00.000+01:00

Ik ben er zojuist ingeluisd. Een onbekende vrouw aan de telefoon met vriendelijk stem. Nu krijg ik een brochure toegestuurd, gratis en voor niks over wat er allemaal kan op mijn uitvaart. Ik ben verdomme nog helemaal niet dood. En nu heeft ze ook nog eens al mijn gegevens opgeschreven en krijg ik totdat is sterf brochures opgestuurd. Ik ben de link van de site waarop ik me kan afmelden al weer vergeten. Was het misschien www.denknaoverjeuitvaartookalbenjenognietdood.nl of www.puikjegrafin.nl. Ze was een hulp van magere Hein die in zwart kostuum over de afdeling rondloopt in een grote verlaten loods met roestige tafeltjes waarachter doorzichtige vrouwen zitten met een witte headset.Magere Hein wrijft in zijn knoestige handen en knakt zijn vingerkootjes, er is markt voor wat hij heeft bedacht. Vandaag krijgt zij door mij een bonus. Lijken pikkerij over de levenden.

Daan

2008-03-27T11:36:00.000+01:00

Daan is 56 en heeft het verstand van een kind van vijf. Daan maakt de hele dag dozen, de hele dag dezelfde dozen. Maarten een goed vriend van hem doet precies hetzelfde, de hele dag 8 uur lang. Daan wil niks anders en weet ook niet dat er iets anders zou kunnen zijn wat hij zou willen. Dat er iets als willen bestaat daar snapt Daan niks van. Waar hij het meeste van houd, van muziek, macaroni en zijn vriendin. Zijn vriendin ziet hij vanavond. Ten minste dat is wat hij zegt. Alleen mag Daan zijn vriendin niet meer zien omdat hij iets met haar heeft gedaan wat zij niet wilde dat hij met haar deed. Daan begreep er niks van en is blijkbaar al weer vergeten dat het gebeurd is. Voor Daan is er geen verleden en niks wat nog komen gaat. Totale stilstand en alleen een simpele handeling.Doos na doos. Zonder die stimulans om iets te doen zou hij niks doen. Niet weten wat hij zou willen of kunnnen. Dat bedenken wij, omdat er toch iets zinvols moet zijn wat je als mens kunt doen, om meer mens te zijn.
Daan kopieert mijn gedrag en dat van zijn begeleiders, een genadeloze spiegel. Zou ik dan gisteren de hele dag naar mezelf hebben zitten kijken, tussen de gekken. Met de vraag waar gekken gelukkig van worden. Even niet meer nadenken, volgens mij is dat de beste optie. Kijken of ik ergens nog karton heb.

De maakbaarheid van het geluk

2008-03-08T23:10:00.000+01:00

Stel je voor, geluk is een recept waar verschillende ingrediënten voor nodig zijn. Een gerecht waarin ook ingrediënten kunnen ontbreken. Zijn die nodig om het gerecht te vervolmaken of zijn onvolkomenheden niet te vermijden.

Ik bots tegen mijn menselijk tekort aan. Ik wil wel alle ingrediënten poef als tovenaar in mijn gelukssoep maar ik ben een slechte tovenaar. Ik ben mens, geen goochelaar. Hoewel ik dat soms wel zou willen.

Daar gaat mijn afstudeer project over. Over die ingrediënten en het ontbreken daarvan. Vrijheid, vriendschap, hoop, iemand om van te houden, iets zinvols om te doen, gemoedsrust, genot. Ik verfilm 1 ingrediënt per keer. De eerste film die ik maak heet "Zin?" en gaat over zinvol werk en of zinvol werk gelukkig maakt.

Om inzicht te krijgen in geluk

Nieuw

2008-01-29T13:55:00.000+01:00

Ik ga al aardig richting de grote mensenwereld. Een grote mensen media-wereld waarin het belangrijk is om opgemerkt te worden. Met een kinderlijke site zoals Vladaboem bijvoorbeeld. Misschien moet ik eens nadenken over de kleurencombi van deze blog, of over mijn eigen kleurencombi in mijn kleding die af en toe iets weg heeft van die van deze site. Een volwassen kleurencombi, daar moest ik maar eens over nadenken. Kaki met donkerblauw bijvoorbeeld, nette hakken eronder en een paardestaart.Hinnik.
Neen, ik ga prat op foute kleurencombi's en weiger te kiezen voor Vero Moda of Quasi Modo. Lijkt me heerlijk als ik met lichtblauw en oranje toch volwassen kan worden.

Goed,vanaf nu niet alleen nog maar verhaaltjes maar ook serieuze wawiewoewa op deze blog. Om te beginnen een nieuwe foto, en binnenkort een nieuw verhaal over mijn afstudeer filmverhaalplus. Een beetje voor mezelf en een beetje voor jullie.

Kus

Flut

2007-11-25T22:19:00.000+01:00

Flut poëzie, ik schrijf stront, ik kan niet schrijven. Ik probeer mijn gevoel in wollige poëzie te verwoorden en ik maak alleen maar stront. Kon ik de woorden maar in zo’n volgorde zetten dat er gevoel in komt. Kom erin, gevoel, kom maar binnen. Ach, letters blijven letters en doen bijna nooit wat jij wil. De perfecte zin zit in mijn hoofd, althans het gevoel van de zin en bij het eerste woord is het weg, gevlogen naar ergens waar het warmer is denk ik naar betere schrijvers. Woorden zijn van iedereen maar om ze gebruiken in de juiste volgorde zijn maar weinig mensen geboren. Was ik maar anders geboren, was ik maar anders. Ik wil groots en meeslepend levend leven, dat dan weer wel maar probeer dan nog maar eens aan genoeg slaap te komen. Met groots en meeslepend gaat slaapgebrek gepaard en ik floreer niet met weinig slaap dus vaarwel groots en meeslepend. Ik leef uitgerust en met regelmaat en daarom schrijf ik poep. Omdat ik in mijn straat niks meemaak, er sterft hier niemand, op nummer 49 wonen nog steeds geen gangsters en mijn opdringerige buurman is nooit meer langsgekomen met zijn stinkparfum en enge ogen. Heb ik voor niks dat veiligheidshaakje aan de binnenkant van de deur geplaatst. Dat veiligheidshaakje wat nog wel eens blijft haken bij het naar buitengaan. Misschien komt het doordat mijn bel het niet doet, je kunt aanbellen totdat je een ons weegt maar ik doe niet open, blijf lekker in mijn cocon zitten wachten totdat iemand een baksteen door mijn ruit gooit, of ik bij mijn ex, dat is misschien een goed idee. Middenin de nacht naar zijn huis fietsen en dan een mooie rode met de handgebakken baksteen door zijn ruit flikkeren,keihard. Ik moet doen, niet denken. Niet peinzend achter mijn schrijftafel plaatsnemen terwijl er niets te overpeinzen valt. Ik moet meer meemaken om te overpeinzen, regelmatig overpeinzen. Over de dingen die ik uitgerust heb meegemaakt.Zoiets

29-09-2007

Experience

2007-11-04T14:18:00.000+01:00

Vandaag mocht ik solliciteren bij Beeld en Geluid, The experience. Een enorm gebouw , prachtig vormgegeven zowel van binnen als van buiten. Met een kelder met meer dan 70 miljoen meter film, zo vertelde een in wit gehulde publieksbegeleidster, boven de vijftig schat ik, met twee kinderen. Ik keek naar beneden over de railing en stelde me voor hoe dit een uiterst geschikte plek zou zijn om jezelf van kant te maken.
Mijn sollicitatiegesprek werd afgenomen werd in een vergaderruimte gehuld in oranje geel paars blauw licht aan een ronde tafel met twee witte soepbakjes met daarin drie theezakjes en twee staafjes koffie creamer. Een kopje warm water zat er echter niet in een koude wel. Of ik als eerste kon vertellen hoe ik in het leven sta. Ik geniet met volle teugen van alles wat ik doe antwoorde ik kordaat, en ben niet voor 1 gat te vangen. Ik realiseerde me dat ik op sollicitatiegesprek was, iets wat bij mij zelden gebeurt, zo formeel aan een tafel, vertellen wie ik ben en net doen alsof ik mezelf ken. Aan het einde van het gesprek kwam het er op neer dat ik direct door kon naar de workshops, misschien zelfs trainingen over kon slaan en volgende week kon beginnen. Na dik 20 minuten stond ik weer buiten om in de experience eens van binnen te bekijken. Een kakkafonie aan indrukken, goed om iemand die aan lichte epilepsie lijdt direct aan een toeval te helpen. Of mij, als migraine lijder( wat inhoud: kotsen, lichtflitsen gehuld in een jasje van totale lamlendigheid) direct aan een migraine aanval te helpen. Veel kastjes met beelden, flarden Villa Achterwerk, flarden Theo Maasen, stukjes Monthy Phyton, met op de achtergrond een gezoem aan geluid van pratende mensen. Misschien is dit New York in het klein. Niks is meer heftig na New York vertelde een schoolgenootje laatst. In New York zou ik me waarschijnlijk na 1 dag van het hoogtse gebouw in de buurt af werpen en mezelf te pletter laten vallen,puur voor experience. Nadat ik door een blauwe gang de weg naar buiten vond en met een daas hoofd het gezoem achterliet moest ik aan de railing denken. Ik liep langs de balie en groette het personeel achter de balie vriendelijk en liep door. Daar was de kelder zo'n 12 meter onder me waar ik direct op kon kijken. Soms gaat alles ineens zo snel.

Geluksles

2007-03-15T23:00:00.000+01:00

In Landgraaf waar ik laats nog was hebben de kinderen van groep acht les in geluk. De kinderen mochten tijdens deze les, zo zag ik bij het Jeugdjournaal, een muziekfragment meenemen waar ze tijdens het luisteren gelukkkig van werden. Een klein jochie met stekeltjeshaar een brilletje en net iets te veel ruimte tussen zijn tanden liet een nummer van U2 horen en vertelde dat hij gelukkig werd van de gitaren.Hij hoopte eens ook zo mooi te mogen spelen.
Afgelopen zondag liet mijn vader mij Jesus ' Blood Never Failed Me Yet, horen. Opnames van een zwerver die eindeloos zingt en zijn zinnen steeds herhaalt zijn aangevuld met strijkers en de stem van Tom Waits. Breekbaar en prachtig. Dit is geluk en tegelijkertijd tragiek. De zwerver, in de steek gelaten en verward gelooft nog steeds dat hij gered en verlost zal worden. Mijn les in geluk

Clark en Jimmy

2007-03-08T13:55:00.000+01:00

5 Mei

2007-03-08T13:28:00.000+01:00

Rozalia Bizarre

Schrimp

Flutter
Sandcastles

Fist Up

Hundredaire

Blauwe billen

2007-01-16T23:36:00.000+01:00

Hoog in de stoeltjeslift, met mijn benen in een zeer onnatuurlijke stand probeer ik met verdraaide knieën de skiër naast mij een kus te geven. Onze goggles raken elkaar, ik tuit mijn lippen en raak net die van hem. Romantiek in de stoeltjeslift. Onder ons zoeven de skiërs en snowboarders voorbij. Ooh nee, er is er een gewond, kijk daar allemaal mensen op een kluitje. Wel nee, ze zijn gewoon aan het kamperen en proberen daar hun tent op te zetten. Magisch, die pistes, de kaartjes, de blauwe en rode stokjes, de bochten die ik net nog niet scherp genoeg kan maken waardoor ik soms bijna off piste raak. Mijn billen zijn te blauw om off piste te gaan, ik ben uitgeput, gekreukt en moe. De piste bugles zijn van slushy slush puppy en ik roetsj hier en daar stukjes naar beneden. Mijn allereerste wintersport en ik step nog een stukje.
We zijn met z'n elven en onze appartementen liggen naast elkaar, drie bijna op een rijtje. Kleine huisjes met bedjes kastjes en een vaatwasmachine. Ik heb nog nooit zo veel bij de buren gezeten als nu en de buren nog nooit zoveel bij mij. Het gras is er niet groener maar de geur wel anders. Ik wandel via 610 voor een blikje erwtensoep naar 613 om daar gedag te zeggen en belandt in een discussie over religie en oorlog. Om op praktische wijze bij te dragen aan de wereldvrede belooft men elkaar nooit een ander te zullen doden.
Tijdens mijn eerste kroegentocht dans ik de spierpijn uit mijn lijf en kus ik voor het eerst een skiër,die voorzichtig in mijn kont knijpt, of het nog zeer doet vraagt ie.
Pijn. wat is pijn, pijn is relatief, pijn wordt langzamerhand lekker. Ik ben een bikkel, een gelukkige bikkel, een gelukkige snowboardchick die de sneeuw mist en de buren.

Bohemian rapsody

2006-12-31T15:25:00.000+01:00

Nog 98 nummers en de top 2000 is bij 1. 31 december van 23.00 tot 24.00 uur, Pink Floyd, Meat loaf, U2 Led Zeppelin, Deep Purple,Eagles, Boudewijn de Groot met het nummer Avond en tot slot Queen met Bohemian Rapsody en tegelijkertijd het enige nummer waarvan de melodie in mijn hoofd zit en de vier zingende hoofden. Bijna twaalf uur en het is muisstil op radio 2. De laatste accoorden van Bohemian Rapsody hebben geklonken en Freddie Mercury houdt zijn mond. Het is stil, muisstil. Beste luisteraars, wij hebben een droevige mededeling. Rond nummer 1931 moet er iets zijn misgegaan. Zes dagen lang de mooiste pop klassiekers, het is verschrikkleijk. We zullen zonder muziek het nieuwe jaar in moeten.
Deze top 2000 deed me denken aan de stoffige platenzaak Da Capo aan de Oudegracht, aan de man van 50 met een bochel en oorbellen die het doet met Vinyl. Een stoffige platenzaak op zaterdagochtend waar je vol goede moed met een kater naar binnen stapt en moedeloos, zonder plaat, happend naar frisse lucht weer naar buiten.

Het blijft stil op de radio en ik probeer te bedenken welk nummer ik op 1 zou willen horen. Het allereerste deuntje uit mijn de mobiel boven mijn wiegje, Slaap kindje slaap, deze vuist op deze vuist, Here comes de sun, Windowlicker of Halleluja van Jeff Buckley.

De klok slaat twaalf en de eerste vuurpijlen gaan de lucht in. Radio 2 Fm gaat het nieuwe jaar in met de eerste Top 1999 aller tijden en ik denk nog even na.

Muziek doet me gaan, zelfs als het stil is.

Bijna 2007

Weihnacht

2006-12-28T12:21:00.000+01:00

Weihnacht 2006 en een lichte depressie volgens de depressie zelftest. Een lichte, makkelijk te verhelpen, gelukkig maar. De warmte van de kerstdagen doen mij verlangen naar toen ik nog een klein meisje was, thuis. Als het dan na twee dagen weer voorbij is moet ik huilen. Vind het niks in mijn eentje. Later als ik groot ben wil ik zes kinderen onder mijn kerstboom, zes kribbetjes, een ezel een os en mijn eigen Jozef.

Een zonnebankje, de sauna, vriendinnen om mee te praten. Ik dans, ga uit maak plezier, ga op mijn bek probeer eens wat uit, doe mijn best, veel te veel mijn best. Vooral op dagen dat ik gelukkig zou moeten zijn wordt ik zo eenvoudig treurig. Een hart van gummie en een neus vol snot, de hele dag. Weer te veel mijn best gedaan. Zinloos. Het gaat zoals het gaat en je moet de dingen niet doen om er iets voor terug te krijgen. Onbaatzuchtigheid, liefde met een grote L en vertrouwen.
Deze dagen doe ik het in mijn eigen tempo

The Egg, Nightmares on Wax en Jimmy

2006-12-11T15:09:00.001+01:00

Fietsdromen

2006-12-06T22:39:00.000+01:00

De Nachtegaal straat, een lange straat een redelijk brede ook, behalve de fietspaden aan weerszijde, die zijn smal. Tussen 10.00 en 16.00 prima te befietsen, niet zo druk en als er iemand langs je wil dan kan dat zonder moeite. Dan wijk ik rustig uit.

17.40. Als een sardientje, een sardientje op een fietsje, tegen de stroom in, stoplicht en weer langzaam doorzwemmen.

Ik zag de blote kuiten van een man die voorbij fietste en dacht, wat heeft deze man een blote kuiten, wat een arme kuiten zo in de kou. Oneerlijk ook, dat hij de rest van zijn lichaam wel zorgvuldig had ingepakt maar zijn kuiten niet . Grappig hoe blote stukken huid in de winter veel meer opvallen als ’s zomers en zelfs om medelijden vragen.

Even was ik in gedachten verzonken, even fietsdroomde ik, na 16.00 s’ middags op het rechter fietspad van de Nachtegaal straat.

Tringeling, tring tring, u fiets in het midden van het fietspad. Wat stukje speeksel vlogen in het rond. Het waren de kuiten. Ze waren achterop geraakt maar hadden mij ingehaald en wilden er dringend langs, ik fietste in de weg. Rechts rijden, goed opletten en geen moment verslappen, represailles van twee paar ontblote kuiten en wat vlokjes speeksel. Een indringende boze blik, Jaren lange ellende opgespaard, frustraties en onvrede, allemaal in een blik op mij afgevuurd

Sorry, sorry dat ik besta !

U fiets met ontblote kuiten, weet u wel hoeveel graden het buiten is, bent u soms niet goed snik.

Tranen komen naar boven. Het past niet, ik pas niet op dit smalle fietspad en ik heb een hekel aan harige Hollandse ouwe mannen kuiten. Mijn fiets piept en niemand heeft geduld met mij.

17.42

Erwtensoep

2006-12-06T22:05:00.000+01:00

Mijn moeder die je verder met geen stok het ijs op kreeg
kookte in het schaatsseizoen enorme pannen erwtensoep
en deelde deze uit vanaf de steiger voor ons zomerhuisje

de soep genoot een faam tot ver achter de dijken
men reed er graag een plas voor om of kluunde zich de bramen
een enkeling trotseerde een nat pak onder de brug

slechts eenmaal is zij ingegaan op een verzoek om het recept
een vage kennis wou het sturen naar zijn zuster in Amerika

in de lente kregen we een kaart: we really enjoy your erwtensoep,
we nemen elke dag een stukje bij de koffie

uit: Het beste en de rest
Ingmar Heytze

Me and you and everyone we know

2006-11-22T12:46:00.000+01:00

Nederland stemt vandaag en ook ik moet eraan geloven, weer een excuus om mijn Word document snel weer op te slaan en het typen aan mijn analyse over 'You an Me and everyone we know' uit te stellen. Ik ga stemmen. Weet je wat het wordt ? Ik denk Pvda ! Ook voor arme mensen en ook een beetje voor studenten en minder marktwerking in de publieke sector. Want zie wat er gebeurd, treinen botsen op elkaar omdat niemand meer weet welke Marklin rails van wie is, pyama dagen ( waar ik persoonlijk op vrije dagen in het geheel geen bezwaar tegen heb) zijn geen uitzondering meer in verzorgingstehuizen en het onderwijs moet beter, ook mijn onderwijs !Ik ben nog van het VWO oude stijl en heb het geluk gehad dat ik wel rijtjes heb mogen stampen, degelijk onderwijs heb ik genoten, zelfs een jaar langer dan gebruikelijk. Ik hoefde niet zelfwerkzaam te zijn maar ik ben het toch, ik red me wel, kom ik aan!
Ik kan door de de bomen het politieke bos niet meer zien. Bos, bos, Wouter Bos, dat is grappig ,zou het toeval zijn deze woordspeling die mij er nog meer van overtuigd dat mijn keuze de goede is. Afgelopen week kwam er door op het internet het kieskompas in te vullen nog Christen Unie uit en ineens realiseerde ik me hoe de christellijke waarden bij mij ingebakken zitten. Ja, ik ben een christen een gristen,rood licht voor verderf vervuiling en zeg NEE ! tegen porno. Ik kom er eerlijk voor uit maar toch ben ik een beetje bang voor dat ze ons terug leiden naar de totalitaire zaterdagmiddagcompetitie van Spakenburg tegen Staphorst. Rouwvoet is conservatief en ik ben juist in extreme mate vooruitstrevend, zo eet ik sinds kort weer beschuit.
Nee, eerlijk gezegd ben ik een politieke dweil, onuitgeknepen, net uit de verpakking en nog niet goed op de hoogte. Ik dweil wat door het politieke landschap en voel me een burger zoals ik me nog nooit eerder een burger heb gevoeld. Maar waar ik wel van op de hoogte ben is dat mensen en ik het best tot hun recht komen samen met anderen, met vrienden en familie en iedereen die we kennen, in een gemeenschap en in de kroeg. Dat je elkaar kietelt, kust en met elkaar danst, en het licht laat branden voor een medemens die al veel te lang in het donker zit.

Eline

Sjengels !!

2006-11-21T22:21:00.000+01:00

Thermostaat

2006-11-14T22:18:00.000+01:00

Volgens mij staat mijn verwarming te hoog voor de tijd van het jaar. De thermostaat op 3 en gloeiend heet. Verwarming uit. Koude voeten koude handen, de zon schijnt al een maand niet meer en ook mijn hoohd wordt in November zelden zonnig wakker. November is mijn maand geloof ik niet. Er zit een R in maar ik heb geen druppeltjes in huis. Zo'n glazen dingetje met druppeltjes voor als de R in de maand zit. Wat mis ik mijn moeder en die druppeltjes. Verwarming weer aan sloffen uit en in mijn kamer blijven. Zolang ik daar blijf zitten heb ik het warm. Een CV ketel verwarmt het hete water uit de kraan op een andere manier dan het water voor in de verwarming. Via een ingenieus stelseltje verwarmen hete blauwe vlammetjes het water voor in mijn cv. Blauwe vlammetjes die het nooit koud hebben, als ze er zijn zijn ze gloeiend heet, speciaal voor mij.

Don

2006-11-14T22:16:00.000+01:00

Kettel, elke dag 5 minuten Kettel. Kettel is mijn Don Diablo.

Vandaag

2006-11-08T21:15:00.000+01:00

Vandaag fietste ik in de regen, voelde ik de herfstwind en at ik spaghetti met spinazie zongedroogde tomaten geitenkaas en stukjes kip, een zomers gerecht. Nu de zon zich weinig meer laat zien en ook ik mijzelf met moeite achter de herfstwolken vandaan krijg af en toe een bericht, van mij.
Kus, Eline

animeren met sterren

2005-06-28T16:15:00.000+02:00

sterren

1 minuut

2005-04-13T14:39:00.000+02:00

klik voor het filmpje

Rode wangen

2005-03-23T17:32:00.000+01:00

rode wangen, een barbie film
gemaakt door Pleuni Ruben en mij

De rolschaats

2005-03-23T11:50:00.000+01:00

Nu de zon schijnt en de eerste sproeten op mijn gezicht verschijnen is het tijd om de wielen onder te binden. De lagers gesmeerd en de veters gestrikt, het is tijd om naar buiten te gaan !!

2005-03-11T16:22:00.000+01:00

een eigen logo

Gelukkig

2005-03-09T13:16:00.000+01:00

Wekenlange frustraties over het hoe en waarom van de Blog maakten van mij een onrustig mens. Nu de plaatjes eindelijk staan waar ik wil, beginnen nagelriemen terug te groeien en zijn mijn wangen weer gekleurd. Een blog maakt werkelijk een gelukkiger mens van je.